De afgelopen tijd zijn er veel nieuwsberichten verschenen over de slechte omstandigheden in verzorgingshuizen. Ook Hendrik Groen schrijft erover in zijn Pogingen om iets van het leven te maken. Ik denk meteen aan mijn eigen oma wanneer hij vertelt dat de vissen in het aquarium zijn overleden doordat ze cake in het aquarium hebben gegooid. Mijn oma en ik hadden altijd een hele goede band, ze was als een tweede moeder voor mij. Een echte oma, waarmee je pannenkoeken en cake bakte of vanille kwarktaart met een bodem van lange vingers. De oma die je een rijksdaalder gaf om snoepjes te halen, de oma die aan je vriendinnetje verklapte dat je achter het gordijn verstopt zat bij oma’s stoel. Ook de oma die toestond dat je Bold & the Beautiful keek en mee mocht doen aan de televisie spelletjes wat een gulden per gesprek kostte.

Mijn oma was tot op late leeftijd erg fit! Ze heeft altijd voor een groot gezin gezorgd en had ook nog eens een winkel. Ze wist dus meerdere balletjes in de lucht te houden. Ze had ook een auto waar ze graag in reed. Een goudbruinkleurige Opel Manta, ik kan me de geur nog herinneren. Het was een automaat en ze reed er graag in. Achterin de auto zat je regelmatig met je rug gedrukt in de achterbak, omdat ze het gaspedaal wel wist te vinden. Om vervolgens bij het remmen met je neus tegen de hoofdleuning voor je te knallen. Ja, het was een echte snelheidsduivel. Die passie bleef ze ook houden nadat we haar hadden verboden nog langer in die racewagen te rijden. Iedere zondag pakte ze de kruk en ging ze bijna met haar neus tegen de tv zitten om goed te kunnen volgen hoe Jos Verstappen het op de Formule 1 races deed. Balen was het voor haar als Jos weer stil kwam te staan en de finish niet haalde. Haar grootste wens op 80 jarige leeftijd was om naast hem te zitten in die Formule 1 wagen.

Ja, mijn oma wilde nog zo lang mogelijk zelfstandig thuis wonen. Ook omdat ze ervan genoot wanneer ze een boodschapje ging doen aan het einde van de straat en een praatje kon maken met de bakker of de slager. Maar naarmate ze ouder werd, aten we twee keer in de week bij haar om haar gezelschap te bieden en te verzorgen. Op de zondagen kwam de hele familie natuurlijk bij elkaar bij oma thuis. Mijn moeder nam als jongste de taak op zich als mantelzorger, naast haar fulltime baan en twee kinderen waar ze voor zorgde. Ook zij had van haar moeder meegekregen alle balletjes omhoog te houden. Mijn moeder ging dan ook zelden op vakantie. Ik gaf haar daarom een couponboekje cadeau op Moederdag waarmee ze een strijkbeurt of opfrissing van de badkamer kreeg.

A bowl of bananas

Toen mijn oma heupproblemen kreeg, besloot de familie om haar toch naar een aanleunwoning te laten verhuizen. Vanaf het moment dat ze daar zat, kwam ze steeds minder buiten. Een praatje maken met de bakker of slager of in de heerlijke tuin zitten zat er niet meer in. Ik ben daarom heel blij dat mijn oma ervoor heeft gekozen zo lang mogelijk thuis te wonen. Mijn moeder had als mantelzorger wel wat meer hulp en ondersteuning kunnen gebruiken, maar we beleefden altijd heel veel plezier en avontuur bij oma. Toen ze nog thuis woonde, was ze nog fit, maar haar pientere hersenen wonnen het niet van haar lichamelijke mankementen en ze werd uiteindelijk toch afhankelijk van anderen. Ze werd ingehaald door het leven met de snelheid van die Formule 1-wagen en eindigde “achter de geraniums”. Gelukkig is de herinnering aan mijn oma die van Jos Verstappen en dat zal ook altijd blijven. Ze was om met de woorden van Hendrik Groen te spreken: "Oud maar lang niet dood."