Lang & gelukkig thuis

Roadtrip langs herinneringen!

Paula, haar zus Truus en vriendin Sonia staan klaar voor een mooie rondtour langs Amsterdamse herinneringen en de polder net buiten de stad. De drie kwieke zeventigers kunnen haast niet geloven dat ze rond worden gereden in een prachtige old timer. Paula won deze gezellige hoofdprijs toen ze afgelopen zomer de kruiswoordpuzzel invulde en meedeed aan de Dinst puzzelwedstrijd.

'Ik vind het zo leuk dat we dit gaan doen!'

De dames werden opgehaald in een prachtige oldtimer. Met z’n drieën als prinsessen op de ruime achterbank van een groene BMW.
‘Wat een verrassing!’, roept Paula vrolijk. ‘Ik vind het zo leuk dat we dit gaan doen!’ Sara neemt de drie dames vandaag mee van Amsterdam naar de geboorteplaats van de zusters in Sloten. Ze gaan een wandeling maken, koffiedrinken en lunchen in Badhoevedorp, de woonplaats van Truus. Ze gaan echter vooral veel herinneringen ophalen. Want er is geen betere plek om herinneringen op te halen dan de plek waar je ze oorspronkelijk hebt beleefd.

Dinst Logo

'Ik heb zeven zussen, kun je nagaan hoe het er dan thuis aan toe gaat!’

Truus kent de buurt en op haar advies neemt Sara een mooie route langs het Amsterdamse bos. Ze wijst vakkundig de weg, maar kan ook rekenen op de nodige 'sturing' van haar zus. ‘Wat een felle kikkers zijn we he? M’n mond is vlotter dan mijn lijf. Maar zo praten we altijd tegen elkaar', aldus Paula. 'Ik heb zeven zussen, kun je nagaan hoe het er dan thuis aan toe gaat!’ Truus voegt toe: 'Tien kinderen had m’n moeder. Acht meisjes en dan nog twee broers. We waren een heel harmonieus gezin.' Er liggen mooie herinneringen in Sloten. Zo zijn beide zussen actief geweest in de lokale scouting, zaten ze op gymnastiek in Pancratius en was het lokale zwembad in die tijd gevuld met water uit de Ringvaart.

'Toen daar net een baby geboren was, nam ik emmers warm water voor ze mee. Dat hadden ze thuis niet.'

‘Elk voor- en najaar mochten we iets nieuws uitzoeken, weet je nog?’ vertelt Paula verder. ‘Dan gingen we naar de Kalverstraat en mochten we een ijsje of poffertjes. Dat was wat, alleen met je moeder op pad. Natuurlijk kreeg je ook kleding van de zussen boven je. Veel plooirokken had je aan.’ Het budget om kleren te kopen was echter niet aan iedereen besteedt, niet iedereen had er geld voor. Zoals het meisje dat in hartje winter in open schoenen en zomerjurk naar school ging.

Overigens, de buren hadden het ook niet breed. Paula: ‘Toen daar net een baby geboren was, nam ik emmers warm water voor ze mee. Dat hadden ze thuis niet. Terwijl bij ons de jongste drie kinderen met de auto naar school werden gebracht. Ik wilde nooit dat anderen dat zagen. Maar het was drie kwartier lopen en in de winter was dat heel koud. Een fiets kregen we pas veel later, toen ik een jaar of tien was.’

'Ja, zij dorstte meer dan ik, al was ik een stuk ouder'.

De dames hebben ook hun wilde tijd gehad. Paula: ‘Toen we een jaar of zeventien waren dronken we bessenjenever, op het Leidseplein in Amsterdam. Paula nam Truus mee. Truus: ‘Ja, zij dorstte meer dan ik, al was ik een stuk ouder.’ Je kon toen nog gewoon parkeren aan het Leidseplein. Wel zo makkelijk.
Hun ouders vonden de Amsterdamse tripjes prima. Paula: ‘Ik kwam om 4 uur thuis. Het was meer dan een uur lopen, die hele Sloterweg af. Dan deed ik thuis mijn mooie kleren uit, maakte ik een kop thee met een ontbijtkoek en hielp ik mee in de tuinderij. Ik had een groot verantwoordelijkheidsgevoel en ik was gek op mijn vader.’

Dinst Logo

‘Ik weet nog dat er een potloodventer was. Kwam de politie vragen wie hem had gezien. Ik dus. Moest ik hier naartoe en zeggen of het hem was. Afschuwelijk. Ik had z’n gezicht ook helemaal niet gezien, alleen z’n piemel!’

De roadtrip gaat verder en na een verse kop koffie maken de dames een wandeling door Sloten. Het ouderlijk huis is vervangen door een rits nieuwbouwhuizen, maar het dorpscentrum is weinig veranderd. Ze lopen langs een pand waar ooit bakker Scheltes gehuisvest was. Plots staan de dames stil bij een piepklein politiebureautje. Volgens de verhalen de kleinste van Nederland met slechts één cel. ‘Ik weet nog dat er een potloodventer was,’ memoreert Truus. ‘Kwam de politie vragen wie hem had gezien. Ik dus. Moest ik hier naartoe en zeggen of het hem was. Afschuwelijk. Ik had z’n gezicht ook helemaal niet gezien, alleen z’n piemel!’ lacht ze besmuikt.

'Ik heb eens een speldenkussen ondersteboven op de stoel van de non gelegd.'

‘Daarachter zat ik op de lagere school,’ vertelt Paula terwijl ze naast de kerk staat. 'Daarna ging ik naar de nonnen, voor naailes, zo ging dat toen. Er was er eentje echt verschrikkelijk. Had ik een nieuwe jurk, die ik korter wilde maken, rukten ze hem van mijn lijf omdat dat niet mocht. Ik heb eens een speldenkussen ondersteboven op de stoel van de non gelegd. Toen kreeg ik een week straf. Moest ik vijf dagen in de kapel bij een enorm kruisbeeld zitten.'
Lachend roept Truus uit: ‘Ik zei toch dat ze alles dorste!’ Keuvelend vervolgt het trio hun weg in de oldtimer.

‘Wat een geweldige dag!’

Na een voortreffelijke lunch met meer herinneringen aan locaties en panden uit de buurt, een proost op het leven en een afsluitende kop thee met een kijkje in oude fotoboeken zit de trip erop. ‘Wat een geweldige dag!’ concludeert Paula vanaf de achterbank. ‘En het mooiste van dit uitje is dat alle dingen van vroeger terugkomen. Ik zie alles nog zo voor me. Ik kan het nog ruiken en proeven.’
De dagen daarna heeft het drietal nog lang nagenoten van de mooie dag. De autorit is mogelijk gemaakt door Sara, for good old times, bedankt voor de mooie dag Sara!

Wil je ook fijne begeleiding? Sara is te boeken via Dinst met deze link!

[Tekst en foto's: Marrits tekst en foto's]


Reacties

Op de hoogte blijven?

Meld je hier aan en ontvang af en toe een e-mail met handige tips en advies over fijner langer thuiswonen. We versturen geen spam, houden je informatie prive en je kan je op elk moment weer afmelden.

Ontvang af en toe een handige update met tips en advies